Qendra

Aktualizuar më: Kjo faqe është vizituar:

Letra Hazarde - Veglat e mundimit

Shkruan : Teki Dërvishi

Më së pari nuk të bie ndërmend asgjë, pos vetvetja! Nga Marsi (Zot i Luftës) vjet, deri në Marsin sivjet, Shkupi dhe Tirana imitojnë Prishtinën e dikurshme, ku aktrohej veprimtaria e "lirë" politike e faktorit politik shqiptar. Të huajt, që luftojnë për ne, derisa ne derdhim gjakun, përpilojnë lista njerëzish suprem shqiptar, por assesi të plotësohen këto në masën sa u duhet atyre një estabilishment që do ta bënte bazën e insitucionit të një shteti të pritshëm me shekuj. Jemi përpjekur dikur t'i mësojmë ata që prisnin prej nesh t'ua tre-.., gojmë rrugën, t'i bindim se si Liria paguhet vetëm me gjak. Doli puna se ata e paskan ditur më mirë se ne këtë të vërtetë. Ata atje presin në radhë për të vdekur, derisa unë jam këndej në radhën e robërve që presin ndihmë humanitare kafshatën e lirisë së distriktshme. Ata që japi n gj akun për Kosovën, ende j anë në Kosovë. Të gjithë që ende shpresojtlë se ngushllimi është ndonjë rrugëdalje, më thonë, "kryesore që jemi gjallë, se çdo gjë tjetër do ta krijojmë përseri"! Thuase ekzistojnë kategori njerëzish të destinuar të jenë gj allë, dhe do të tjerë të destinuar vazhdimisht për të vdekur. Natyrisht, ju që rastsisht lexoni këto fjalë, nuk do të ndjehni hiç më keq se sa unë që i shkruaj. Këto fjalë do të ishin balsam shërues vetëm për-ata që nuk kanë mundësi t'i lexojnë fare brendapërmbrenda rrethit të nëntë të ferrit kosovar. Duket thuese vetëm hapësira lokale ku j etojnë shqiptarët i karakterizon ata. Ngjajshmeritë tjera janë sociale, dhe quhen marrdhënie solidariteti. Në hapësirat e Ilirikumit ku shkruhet historia me dorëshkrimi e përgjakshëm të Lirisë, distrikti diku mbetet dëshirë ideale, e diku (Shkup-Tiranë) ky distrikt (protektorat) është shumë evident, por jo aq sa të themi konkret. Në çdo tribunal shqiptar të sotëm - gjuha e precizitetit diplomatik shpërlahet në gjakun e shqiptarëve. Ndërkaq, ndër shqiptarë - vetëm shqiptarët që ia dhurojnë gjakun Atdheut, mund ta falin këtë gjak. Ne të tjerët, edhe pse dëshirojmë të bëhemi të ngjashëm me ta, mund t'u marrim lakmi. Gjuha e precizitetit diplomatik... thashë më lart këtu... në çastet kur krimi histerik i terroristëve shkije përdorë veglat më të tmerrshme të mundimit dhe masakrës, sikur vëslitirë, ose hiç nuk arrijnë deri tek ata që do të dëshironin të kapen për këto fjalë, si të mbyturit për fijen e kashtës. Fundja, gjuha, çfarëdo që të jetë, edhe hermetike-diplomatike, megjithatë bën një komunikim minimal, jep një mesazh me domethënie, nga i cili, në çastet "jetë o vdekje" njeriu e merr atë pjesën që i duket shpëtimtare, shpresëdhënëse. Të gjithë jemi bindur se Liria është afër. Se aleatët tanë do ta mbajnë fjalën. Po a është e lejueshme të meditojmë, si. ndihen ata që, një hap afër lirisë, sakrifikohen për Kosovën? Bëjnë aq sa të mos mund të dalin lëkure. Lidershipin shqiptar përjashta Kosove, distriktuesit tanë të dashur, mund t'i lusim deri në çerrje që, o sot a kurrë,asgjë nuk mund të bëjnë më shumë se sa bëjnë, së paku të flasin për ata shqiptarët që janë në Kosovë, më shumë se sa që flasin secili për vetvetën dhe konjukturën që i takojnë si botëkuptim politik. Mbase të gjithë e kemi të qartë, se më shumë se arsyeja e krijimit të botëvështrimit politik - është botëvështrimi kombëtar. Që është motiv i këtij shkrimi një qëndrim i padefinuar i atyre që na kanë udhëhequr politikisht, kjo mbase del n'ga nënteksti... shkaku se pa këtë fakturë nënteksti, do të mund të lexoheshte rezignata. Por, shkrimi është autorial, ndaj rezignata mund të arsyetohet si personale, individuale. Ikën të parët ata që ishin mësuar vazhdimisht të rrijnë në rendin e parë, në krye të odës. Ata që flisnin në emër të popullit. Ne që flasim në emrin tonë personal, dhe nuk dijmë ' të flasim në emër të popullit, tash nuk dijmë të tregojmë, si ndjehet populli kur mbetet pa ata (disa, mbase, se jo të gj ithë) që dukeshin qartë se i prijnë popullit? Qoftë se ka mbetur të triumfalizohemi për faktin se liria është afër, atëherë, logjikisht, të giithë sajemi, e kemi të qartë se të gjitha këto sakrifica janë të domosdoshme. Por, unë, në këtë rast, më shumë nga tabani letrar se sa publiciste nuk mund të mos them se lirinë që është afër, disa e presin nëpër kampet, disa pak më komod, nëpër familjet që i kanë pranuar zemërsisht, disa në vendet evropiane nga po largohën çdo ditë në geroportin e Shkupit, e disa tjerë (fare pak) në shkallën komode të privilegjës që gëzon njeriu autoritativ. Gjatë historisë rrallë kemi pasur raste që tu kthejmë eshtrat vonë si Naimit dhe Konicës. Me që liria është afër, kthehemi ne që të mos ketë nevojë të na i kthejnë,eshtrat të tjerët. Veçse - në se na mësojnë dhe mësohemi të presim aq sa mishi ynë nuk mund të qëndrojë në eshtrat tona,do t'i bëjë mirë shpirtit tonë të mendojmë të kthehemi gjallë - se as mish as eshtra nuk bëjmë pa Kosovën