( COPYRIGHT : Paul Janse )

Allereerst, wanneer je de Dunun volgens de stijl van de Malinke speelt en de Dunun

ligt horizontaal op een standaard , dan moet je eerst controleren of de speelhoogte van de

Dunun overeenkomt met jou persoonlijke speelhoogte, dit om ergonomische redenen.

Onder de speelhoogte van de Dunun wordt verstaan de verticale afstand tussen de vloer en

het midden van het Dununvel.

De speelhoogte hangt af van de diameter van de Dunun en de constructie van de standaard.

Hoe bepaal je je persoonlijke speelhoogte ?

Ga vlak bij een muur staan, met een rechte rug en neem een stok in je (rechter) hand.

Speel op de muur alsof het de Dunun is en zoek daarbij ondertussen naar de meest comfortabele

houding van je arm.

Markeer de slagen van de stok op de muur en meet daarna de verticale afstand tot de vloer.

Deze afstand is jouw persoonlijke speelhoogte.

Onnodig te zeggen dat je bij het (zelf) maken van een standaard rekening moet houden met deze

persoonlijke speelhoogte.

Het is belangrijk dat je bij het spelen in een juiste positie ten opzichte van de Dunun staat.

Om dat te contoleren neem je de stok en plaats deze in het midden van het vel.

Dan, terwijl je de stok niet van het vel haalt of verschuift stap je langzaam opzij totdat

de stok ongeveer een hoek van 30 graden met het vel maakt.

Dit is vaak een goede posite om te spelen

Houd de stok niet aan het uiterste einde vast !

In dat geval steekt er teveel stokmassa voor je uit met als gevolg dat de slagen een

onaangename terugslag in je hand veroorzaken. Dat speelt niet lekker.

Maar houd de stok ook niet precies in het midden vast, want in dit geval steekt er te weinig

stokmassa uit je hand om de slagen voldoende kracht ( impuls eigenlijk) te kunnen meegeven.

Probeer de stok dus ergens tussen het midden en het uiterste einde vast te houden.

Je kan de beste plaats om vast te houden vinden door de stok lichtjes in de hand te nemen en

dan imaginaire slagen te maken waarbij je een juiste balans probeert te vinden tussen de

stokmassa die voor je uitsteekt en die welke zich onder je handpalm en pols bevindt.

Houd de stok niet met je hand omklemt !

Het is dan onmogelijk om goede slagen te maken.

De stok moet losjes worden vastgehouden tussen duim, wijsviger en middelvinger.

Daarbij moet hij nog kunnen scharnieren.

Wanneer je een gesloten slag maakt zet je je wijsvinger op de stok in de richting van

het uiteinde. Op het moment dat je het vel raakt wordt de stok in je hand gefixeerd

Wanneer je een gesloten slag maakt verander dan niet de positie van je arm, ten opzichte

van het maken van een open slag. In het bijzonder moet je proberen te vermijden dat

je je arm draait om zijn langsrichting. Bij het afwisselend moeten spelen van open en gesloten

slagen zal dit namelijk snel vermoeiend zijn en ook beperkt het je vermogen om snel te kunnen

spelen.

Ook moet je er bij het spelen van een gesloten slag op letten dat de stok even voor een

fractie van een seconde op het vel blijft, anders kan de gesloten slag teveel gaan lijken op

een zwakke open slag.

Speel de bel losjes, zonder kracht met een grote spijker of een ijzeren staafje van ongeveer

13 cm lengte en een diameter van ongeveer 6 mm. Een stukje 6 mm betonijzer werkt prima.

Gebruik eventueel nog tape om het punt van vasthouden beter te kunnen kiezen.

De kracht die je met je rechterhand gebruikt om de slagen op het vel te maken en de kracht

die je met je linkerhand gebruikt om de bel te bespelen moeten onafhankelijk zijn.

Dit is wel moeilijk !! : in het begin heeft bijna iedereen de neiging om de bel met te veel kracht te

bespelen, daardoor zal het belpatroon snel "overlijden" in het bijzonder als er snel gespeeld

moet worden zoals bij een dansbegeleiding.

Verder is er nog het volgende bekende probleem : bij het maken van een gesloten slag op de

Dunun zal de stok een soort korte "plakbeweging" uitvoeren; de neiging bestaat dan

om diezelfde plakactie met de bel te maken. Hieronder zal het bedoelde belpatroon lijden

en het gevolg kan zijn dat het stokpatroon de mist in gaat.

Een goed voorbeeld hiervan is het spelen van het SOKO- Sangbanpatroon.